logowanie rejestracja

Królowa polskiej komedii

Symbol polskiej komedii, kabaretu, radia i telewizji, kobieta pracująca – Irena Kwiatkowska. Była jedną z ikon polskiej kultury XX wieku. Wystarczało jej kilka minut, by stworzyć niezapomnianą rolę aktorską. W pamięci szerokiej publiczności na zawsze pozostaną jej legendarne już monologi, piosenki i role epizodyczne, zarówno te wykonywane na deskach scen teatralnych, w radiu, jak i dla telewizji oraz kina.  Zmarła 3 marca 2011 roku, miała 98 lat.

kwiatkowska
Przyszła na świat w 1912 roku w Warszawie, czyli jeszcze przed odzyskaniem niepodległości przez Polskę. W 1935 roku skończyła studia aktorskie w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Do momentu wybuchu II wojny światowej, grała między innymi Teatrze Śląskim w Katowicach oraz Powszechnym w Warszawie. W trakcie Powstania Warszawskiego była sanitariuszką. Po zakończeniu wojny powróciła na scenę teatralną – od 1946 roku występowała w krakowskim kabarecie Siedem Kotów. Kariera Kwiatkowskiej nabrała większego tempa, gdy zauważył ją Konstanty Ildefons Gałczyński. Poeta ten został pierwszym autorem piszącym specjalnie dla aktorki. W ten sposób została Hermenegildą Kociubińską oraz Sierotką. W gronie osób piszących dla niej teksty wyróżniał się ponadto Jeremi Przybora, znany szerszej publiczności przede wszystkim z Kabaretu Starszych Panów. Z biegiem czasu Kwiatkowska w coraz większym stopniu „wsiąkała” w kabaret (m.in. sławne wykonania aktorsko-wokalne utworów „Blady Niko”, „Ballada jarzynowa” i „Prysły zmysły”).

kwiatkowska
Istotna część życia Ireny Kwiatkowskiej związana była z radiem i telewizją. Co do radia, to można właściwie stwierdzić, że współtworzyła legendę Teatru Polskiego Radia – w sumie wzięła udział w ponad 500 audycjach, zarówno w poważnych rolach, jak i słuchowiskach dla dzieci. W pracy cechował ją profesjonalizm, zawsze miała przygotowaną wizję roli, jedynie sporadycznie potrzebowała dubli. W radiu czuła się praktycznie jak w domu – jej mąż, Bolesław Kielski był szefem spikerów. Do najważniejszych kreacji radiowych Kwiatkowskiej można zaliczyć chociażby radiową wersją Kabaretu Starszych Panów, magazyn „60 minut na godzinę” czy też słuchowiska Teatrzyku Zielone Oko. Znane są również audycje dla najmłodszych z jej udziałem, głównie „Rekreacje Mikołajka” i „Plastusiowy pamiętnik”. W latach 60-tych zyskała sobie dużą popularność także jako aktorka telewizyjna. Stało się tak przede wszystkim dzięki występom w Kabarecie Starszych Panów, lecz nie tylko – Irena Kwiatkowska to przecież również niezapomniane role w serialach „Wojna domowa”, „Czterdziestolatek” oraz „Zmiennicy”.

Ostatnie lata swego życia spędziła jakby na uboczu, wpłynął na to zapewne jej zaawansowany już przecież wiek. Kilka lat temu po raz ostatni wystąpiła na scenie – jeszcze raz wcieliła się w Sierotkę oraz Hermenegildę Kociubińską w przedstawieniu opartym na tekstach napisanych przez Gałczyńskiego. W 2008 roku zagrała epizod w filmie „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta. Klasę aktorską Kwiatkowskiej wyjątkowo trafnie opisał Stanisław Tym: „To zupełnie wyjątkowe zjawisko w polskiej kulturze. Aktorstwo tej klasy, takiej umiejętności mówienia komedii czy żartu zdarza się raz na kilka stuleci. Słuchając jej, miało się wrażenie, że ma do wypowiadanych słów pewien ironiczny dystans. Żarty w jej wykonaniu zawsze nabierały jakiejś dodatkowej głębi”.

Redaktor
Mateusz Pietrzyk

Aby dodać komentarz musisz być zalogowany.